Op een mooie lentedag rij ik het prachtige erf op van Dinja van Liere Dressage. In de verte zie ik al heel wat paarden die buiten staan te genieten in het zonnetje. De meeste zonder deken en enkel een paar springschoenen om, veel paarden staan met z´n tweeën in de ruime paddocks en verderop staan er vier samen in de wei. Wat heerlijk denk ik dan, een fijn begin van deze middag. Eenmaal in de stallen zie ik dat veruit de meeste boxen leeg zijn, ze staan immers buiten. Er staat een paard op de poetsplaats die rustig wordt opgezadeld maar verder heerst er volkomen rust. Alles is fris, schoon en opgeruimd.
Mijn oog valt op het grote bord waar alle paarden op staan vernoemd en met wat ze die dag en week zoal doen. Ik sta het wat te bestuderen en kom tot de conclusie dat ´wei´, ´paddock´ en ´longeren´ er veel meer op staan dan `rijden´ of ´wedstrijd´. Tijdens het interview met Dinja dat volgt vertel ze meerdere malen dat ze veel meer bezig is met alles wat niet met rijden en trainen te maken heeft. Medewerkers, maar ook eigenaren kijken haar vaak vreemd aan als ze weer eens besluit dat bepaalde paarden prima samen in de wei of paddock kunnen. Ik moet bekennen dat het mij ook enigszins verraste. Je verwacht het niet terwijl het voor Dinja belangrijk is dat haar paarden happy zijn. Natuurlijk denkt ze goed na over welke karakters bij elkaar passen en of het verantwoord is, maar – zegt Dinja – soms komen ze met wat beten en wondjes binnen. Dat risico neemt ze voor lief maar over het algemeen gaat het prima.
We maken een rondje over het terrein en laat Dinja zien waar er nog meer grote paddocks komen, met name voor de dekhengsten. Ze is continu bezig met het welzijn van haar paarden, ze verteld honderd uit over hoe fijn ze het vindt dat ze daarvoor alle ruimte krijgt. Anders vind ik het niet leuk zegt ze. `Mijn paarden werken hard, presteren goed in de ring en verdienen rust en plezier in het leven´. Aldus een bevlogen Dinja. Die bevlogenheid is niet alleen bewonderingswaardig maar het ontroert mij. Wat hebben we van buitenaf gezien toch snel een vertekend beeld van topruiters.
En al is het niet het onderwerp van de serie artikelen die ik maak voor De Hoefslag; ook Dinja kan er niet om heen: de publieke opinie. Ze wordt er wel eens moe van; je doet het niet gauw goed is een uitspraak die regelmatig terugkomt. Ze is zo druk bezig met welzijn, sporten en managen dat ze vaak helemaal niet bezig is met ‘wat anderen ervan vinden’ maar tegelijkertijd is ze zich er terdege van bewust dat er mistanden zijn. Op mijn vraag of ze wel eens een collega ruiter heeft aangesproken op zijn of haar gedrag is het antwoord volmondig JA! Op grote concoursen is er echt wel saamhorigheid met andere deelnemers en wordt er onderling gesproken over hoe het allemaal nog beter kan! Het grote publiek heeft daar weinig weet van en menigeen doet allerlei aannames gebaseerd op onkunde of onwetendheid. Wat dat betreft is er nog een lange weg te gaan. We moeten deze wel willen bewandelen. Aan Dinja zal het niet liggen.
Zoals Dinja in het leven staat, roept bij mij niets anders dan bewondering op. Ze is zich heel bewust van wat ze van haar paarden vraagt en zoekt de grenzen op maar altijd voorop staat dat haar paarden een goed leven hebben. Daarnaast is ze sociaal zeer vaardig en weet haar mening en filosofie goed onder het voetlicht te brengen. Haar topsportmentaliteit, een nuchter hoofd op haar schouders en een flinke dosis humor maken haar een waardig ambassadrice voor onze mooie dressuursport!
Het hele artikel is te lezen in De Hoefslag van 29 juni 2025.
MaartenvanStek.nl | Realisatie: Horsedesign