Emoties…

Ik ben een emotioneel mens. Zo, het hoge woord is er uit; ik geef het toe. Een vent van 63, met de nodige ervaring en bagage. Het brengt mij veel; ik beleef het leven heel intens en soms leid het mij en mijn omgeving tot waanzin. Hoge toppen, diepe dalen. Ik kan intens verdrietig worden van de kleinste misères en zielsgelukkig van een simpel liefdevol gebaar.

Door de jaren heen heb ik gemerkt dat, om een goede trainer/coach te zijn, het in contact staan met je gevoel erg behulpzaam is. Het maakt passie in je los en kunt leerlingen beter begrijpen als het allemaal even niet zo mee zit of juist meedelen in hun grote of kleine geluk. Vaak is de band met  leerlingen (of eigenaren) sterk en er is er sprake van een ‘samen’ gevoel.

En dan komen we direct bij de keerzijde… als het mis gaat, kan het goed mis gaan omdat de emoties hoog oplopen en de teleurstelling groot is. Dat is een les waar uit we van alles kunnen leren. Dat is voor mij en iedereen weer anders. Dat paardensport veel emoties met zich meebrengt, is niemand onbekend.

Als ruiter echter kan je emotionele kant je ook vaak in de weg zitten. Onbewust wil je met je paarden ook die band die je met mensen zo waardeert. Ga je de discussies aan, projecteer je je gevoelens op je paard en kan dan juist grenzeloos in extase zijn of flink teleurgesteld raken. Wat je in relaties met mensen kan oplossen door het dialoog aan te gaan, lijkt met je paard helemaal niet te werken en staat je paard je aan te kijken met een blik van ‘waar blijft m’n eten..?’ Twee werelden, mijlenver uit elkaar.

Een bekend springruiter zei in één van zijn geweldige clinics: “Als een paard het moeilijk krijgt of er gaat iets mis, moet hij weg kunnen komen.” Een uitspraak die voor mij alles op z’n plek deed vallen. Als een paard dat gevoel heeft, zal er tevredenheid op volgen. Voor een paard zijn menselijke emoties verwarrend, doodeenvoudig omdat hij ze niet heeft. De twee eigenschappen die we gemeen hebben zijn hoogstens angst en tevredenheid. Alle andere emoties die wij menen te herkennen zijn puur projectie; we zien wat we graag zouden willen zien. En daar is niks mis mee, zolang je er maar niet naar handelt als je met je paard bezig bent. Want je eigen gelukzaligheid, gevoelens van liefde,  angst, frustraties, verdriet en noem maar op, zijn te moeilijk voor een paard.

Rij maar eens een oefening die steeds niet lukt en je frustratie blijft maar oplopen… je paard zal je steeds minder begrijpen en zal maar met één ding bezig zijn: “hoe kom ik hier weg…”.  Wanneer je echter in staat bent om je paard het gevoel te geven dat hij altijd ‘weg’ kan komen, zal de angst plaats maken voor tevredenheid tijdens de oefening. Weg kunnen komen heeft te maken met vluchtgedrag; in vluchtgedrag zit heel veel energie. Wie het vluchtgedrag van een paard smoort, smoort het diepste ‘zijn’ van een paard.

Hoe je het gedrag kan ombuigen met behoud van de energie die daar achter zit en hoe je je eigen emoties kan doorgronden; daarmee kan ik je helpen: kijk op Training voor alle mogelijkheden!