De opleiding Instructeur van de ORUN
Ik ging al meer en meer op eigen benen staan. Ik had hier en daar wat lesklantjes en naast mijn werk bij Annemiek Ravensteijn, werkte ik twee dagen in de week op de jachtstal van Jacques Bakker. Inmiddels had ik ook mijn rijbewijs en reed ik in een hele kekke gele Mini Cooper van hot naar her. Toch ontbrak er iets voor mijn gevoel; ik had dan wel Deurne gedaan, maar ik wilde meer. Via een studiegenoot uit Deurne werd ik attent gemaakt op de opleiding Instructeur van de ORUN die toen al in Uddel (nu Ermelo) werd gegeven, op het toen nog KNF centrum. Ik kon meteen het laatste jaar doen en 20 weken lang gingen we elke dinsdagmiddag en –avond richting Uddel.
Johan Hamminga, Wim Bonhof, Lammert Haanstra; meer leermeesters…
‘Uddel’ was thuiskomen… de opleiding had ook een hele andere insteek dan Deurne, dus vergelijken zou niet fair zijn. In Uddel ging het vooral om het rijden en lesgeven met het oog op de wedstrijdsport èn het opleiden van (jonge) paarden. Er stonden allerlei paarden gestald die wij als leerlingen moesten trainen. De belangrijkste coaches in die tijd waren Johan Hamminga, Wim Bonhof, Lammert Haanstra en zijdelings de heer Ruiterkamp. Veel theorie lessen werden er niet gegeven; iedereen vond het veel interessanter om met rijden, longeren en lesgeven bezig te zijn! Johan was meer van de dressuur, Wim van het springen en Lammert van het longeren, beoordelen en theorie.
Het was voor mij echt thuiskomen, omdat de sfeer zo prettig was en we bezig waren met hetzelfde doel. Ook de coaches plaatsten zich nooit boven ons, maar waren mèt ons. Mijn handicap was helemaal geen probleem, sterker nog: jaren later hoorde ik dat andere groepen soms verplicht moesten gaan kijken als ik aan het rijden was om er van te leren en dat Johan mij nog vele malen in zijn clinics had genoemd. Het is wel goed geweest dat ik dat destijds niet wist, anders was ik misschien naast m’n schoenen gaan lopen, haha! Ik ben met hele mooie cijfers geslaagd, met als hoogtepunt een 9,5 voor lesgeven.
Lesgeven, lesgeven, lesgeven
Mijn ORUN diploma is mij altijd veel waard geweest; je was allround opgeleid en het heeft mij veel kansen gebracht bij de Landelijke Rijverenigingen. Binnen een mum van tijd gaf ik dressuur-, spring- en achttallenles bij diverse rijverenigingen zoals St. Hubertus in Lisse, Kapitein van der Wal in Hoofddorp, de Weteringruiters in Nieuwe Wetering en de Zaanse Ruiters in Wormerveer. Daardoor kreeg ik ook meer privé lessen en werd ik dankzij Tiego ook bekender als ruiter. Ik kreeg andere paarden te rijden en ook na de verkoop van Tiego naar Spanje was ik steeds verzekerd van een stel fijne paarden om uit te brengen in de wedstrijdsport. Ik zal ze niet allemaal noemen, maar met de meeste heb ik de Z dressuur wel bereikt.
Stal Brugman en hoe relatief succes kan zijn…
Toen ik een vacature Stalmanager/ruiter op een privé stal in het Oosten des lands onder ogen kreeg, besloot ik om te solliciteren. En mijn geboortegrond trok… ik werd aangenomen en ik vertrok. Een paar jaar heb ik de stallen van Alice en Hans Brugman jr. mogen runnen. Stonden er in het begin een paar volbloeds waarmee Hans (toen nog) military’s en samengestelde wedstrijden mee reed, al snel kwamen er een paar puike dressuurpaarden bij. Het trainen van de eventers vond ik geweldig, maar ook het opleiden van de nog jonge dressuurpaarden deed ik graag. Inmiddels had ik zoveel naam gemaakt dat ik ook de dekhengst Forum van Jan Greve een seizoen op allerlei shows heb gereden. Mijn vertrek bij Brugman was achteraf niet mijn meest gelukkige beslissing…. Een zwarte periode in mijn leven brak aan. Ik wil er niet meer over uitweiden, maar ik werd ernstig ziek en heb bijna 10 jaar geen paard meer aangekeken, laat staan aangeraakt…
Marc, Simply Red en het opnieuw begon…
Het was mijn lieve man Marc die mij weer te paard heeft geholpen. Hij zei altijd dat als ik over mijn tijd in de paarden begon te praten, het licht in mijn ogen dubbel zo hard begon te schitteren. De allereerste rit op een paard toen, was echter niet de meest succesvolle; ik viel er af en brak mijn enkel op twee plaatsen. Eenmaal genezen kon ik de grote merrie Simply Red (v. Darlington) leasen van Margie Ansems. Dat was een goede oplossing want door mijn drukke ontwerpstudio had ik niet genoeg tijd om zeven dagen per week voor een paard te zorgen en zo was iedereen blij. Simply Red heeft een hele bijzondere plek in mijn hart. Zij was het die mij na zo’n lange tijd afwezigheid weer de wedstrijdring in droeg. Nu ik dit schrijf, krijg ik weer een brok in mijn keel. Later heb ik haar over kunnen nemen en heeft nog jaren genoten van haar welverdiende pensioen bij Clementine de Kruijf.
De MacRider Cup en William
De afgelopen jaren zijn iedereen wel bekend, denk ik zo. Waarbij ik de MacRider Cup niet onbenoemd wil laten; hierdoor kreeg ik landelijke bekendheid als coach. En natuurlijk mijn paradepaard William, die tegen alle verwachtingen in, mijn meest succesvolle paard is gebleken en die nu van zijn welverdiende pensioen geniet!
Om op de titel van deze serie blogs terug te komen; de opleidingen zoals ik die heb gehad in Deurne en Uddel, daar was helemaal niets mis mee. De hele opzet, de structuur, de discipline, de passie voor de sport zijn zaken die ik niet had willen missen. Ik teer daar nog steeds op. Wat dat betreft vind ik dat, hoe hard er ook aan gewerkt wordt, nog steeds een gemis in de opleidingen van de laatste decennia. Er is veel wildgroei aan allerlei cursussen en al met een paar middagjes kun je jezelf allerlei mooie titels geven. Mijn grootste zorg is dat het authentieke vakmanschap aan het verdwijnen is, niet alleen bij instructeurs maar ook bij bijvoorbeeld smeden, tandartsen, zadelpassers en wat dies meer zij. Als ik over 15 à 20 jaar te oud ben, aan wie laat ik mijn kennis en ervaring na? En zo weet ik dat er nog heel veel meer ‘vakidioten’ rondlopen…
Kijken en luisteren
Maar niet alleen opleidingen zijn zaligmakend. Ik heb van vele mensen veel geleerd, soms alleen maar door te kijken, te luisteren wat anderen vertellen. En niet alleen van mensen die verder waren dan ik. Van iedereen kun je leren; al is het maar hoe je het niet wilt of moet doen. Ik wil graag een oproep doen aan al mijn lezers: ga eens met een notitieblokje bij het losrijden op een wedstrijd zitten en schrijf eens op wat je ziet en hoort. Blijf bij het oordeel weg, maar haal er voor jezelf uit wat je interesseert, wat vragen oproept bij je en heb het er dan eens over met iemand die je dat uit kan en wil leggen. Ga eens wat vaker kijken bij trainingen van ruiters die verder zijn dan jij, durf vragen te stellen! Zolang je positief geïnteresseerd bent zal menigeen je graag te woord staan. Ga eens kijken bij de lessen van je vrienden en vriendinnen bij jou op stal. Luister en kijk! Wees als een spons!
Ouder worden
Nu ik ouder word, ligt mijn ambitie minder bij het rijden en meer bij het coachen, merk ik meer en meer dat in de bijna 50 jaar dat ik in de paardenwereld rond loop er enorm veel is veranderd en verbeterd. We weten zo veel meer over het managen van sportpaarden en alles wat daar bij hoort. Welzijn speelt een grote rol en terecht! Er is heel veel informatie beschikbaar voor iedereen, maar – mede door internet en de social media – ook heel veel mis-informatie, het is voor velen soms best lastig waar ze moeten aankloppen voor advies en duidelijkheid. Ik hoop oprecht dat het echte vak van ‘paardenmens’ blijft bestaan! Ik durf te zeggen dat ik nooit stil ben blijven staan en nog steeds bij leer. En dat ik met mijn kennis nog vele mensen mag bij staan in hun leerproces, hun zoektocht en hun ambitie om onze sport zo fijn mogelijk te mogen beleven!
MaartenvanStek.nl | Realisatie: Horsedesign