Er is nogal wat gaande in hippisch Nederland als het gaat om trainers, coaches en (gebruikt iemand dat woord nog?) instructeurs. Deurne sluit zijn deuren, de ORUN komt met een 5-sterren opleiding en al jaren schieten er allerlei schooltjes als paddenstoelen uit de grond. Er zijn allerlei trainingsmethodieken voor handen; van de klassieke rijschool, het modernere LDR, Natural Horsemenship tot en met spieriewierie methoden met halleluja-achtige namen. De keuze is reuze… en daar is op zich niets mis mee.
Maar waar baseer jij je keuze op… wat past er bij jou en waar heb je behoefte aan? Ik vroeg mezelf dat af toen ik, om allerlei redenen een tijdje geen eigen trainer had. Mijn echtgenoot verweet mij soms dat ik te weinig focus had, als het om mijn eigen rijden ging en om ons paard William. Ik sputterde dan een keer en zei dat het wel goed kwam: “We hebben de tijd, hij moet heel blijven, hij is nog jong zat en – de ergste smoes van allemaal: mijn ambitie niveau is niet meer zo hoog als jaren geleden en ik heb niemand meer iets te bewijzen….“ Allemaal waar, maar als je dan één goed paard hebt waarmee je al het nodige hebt meegemaakt en je hebt al eens aan het hoogste niveau mogen ruiken, dan wil je gewoon weer meer! Ik moest dus eerlijker worden.
Wat ik gedaan heb is eigenlijk heel simpel: ik heb mijn eigen profiel gemaakt als leerling. Wat zijn mijn mogelijkheden, wat zijn mijn beperkingen, wat is mijn behoefte, wat zijn mijn doelen. Toen ik dàt duidelijk had, wist ik wat voor type trainer ik nodig had. Gebeld, duidelijk verhaal verteld, afspraak gemaakt en klaar! Mijn focus heeft gezorgd dat ik kan trainen bij iemand die in deze fase van mijn ruitercarrière 100 % aansluit bij mijn behoefte. Het voelt als thuiskomen bij mezelf en we gaan met sprongen vooruit.
Omdat ik ook trainer ben, heb ik mijn leerlingenbestand eens onder de loep genomen. Ik kwam er achter dat mijn leerlingen veel overeenkomsten hebben met elkaar. Ik ben een beetje een rare snuiter; ik maak het vaak heel persoonlijk, vereenvoudig alles naar een niveau wat ook een kleuter begrijpt, relativeer met een flinke dosis humor, ik kruip onder hun huid en roer nog wel eens in wat hersenspinsels. Daarnaast denk ik als een paard en probeer dat anderen mee te geven, omdat het nou eenmaal onmogelijk is om een paard te leren denken als een mens. Blijkbaar pas ik dus in een bepaald profiel wat mijn leerlingen – bewust of onbewust – van zichzelf hebben gemaakt. Zo ‘kies’ ik blijkbaar ook mijn eigen leerlingen net zo als zij voor mij kiezen.
Het is een goede zaak dat er kritisch wordt gekeken naar de manier van opleiden in Nederland. Op individueel niveau gebeurd dat ook; met alle kennis die tegenwoordig voor handen is, de sociale media en anderszins maakt iedereen keuzes die meer bij hun eigen behoefte en situatie passen. Zo komt iedereen terecht waar hij of zij wat te halen heeft en ik vind dat een prima ontwikkeling!
MaartenvanStek.nl | Realisatie: Horsedesign